Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Διψάω για νόημα

Όλο το είναι μου ζητάει κάτι ουσιώδες. Κάτι πραγματικά σημαντικό πέρα από τα μικροαστικά και πεζά μου αδιέξοδα. Οι επιτυχίες μου είναι επιτυχίες ενταγμένες σε ένα σύστημα που δεν έχει καμία σημασία. Ούτε εγώ έχω σημασία. Τίποτα δεν έχει σημασία.

Η ουσία σε όλα αυτά τα αυτοκίνητα που τρέχουν καθημερινά με μανία και τους πεζούς που γεμίζουν τα πεζοδρόμια κατευθυνόμενοι είτε σε δουλειά, είτε σε ψυχαγωγία μου είναι τελείως άγνωστη.

Φυσικά και δεν απέχω από τίποτα απ' αυτά. Ενθουσιάζομαι όταν καταφέρνω κάτι δύσκολο, όταν λύνω ένα πρόβλημα ή ξεπερνάω εμπόδια. Χαίρομαι με τις απρόσμενες ξαφνικές χαρές των φίλων μου. Επίσης χαλιέμαι με την παραμικρή βλακεία λες και δε θα την έχω ξεχάσει την επόμενη κιόλας μέρα.

Αύριο πάλι στον δρόμο θα προσπαθώ να γλιτώσω πολύτιμα λεπτά αποφεύγοντας δρόμους με κίνηση καθώς τα θεωρώ χαμένο χρόνο από τη ζωή μου.

Και αν ακόμα τα εξοικονομήσω τι θα αλλάξει; Αφού δε θα μπορέσω ποτέ να ξοδέψω χρόνο σε κάτι γεμάτο ουσία-νόημα-σημασία-διάρκεια. Όλα είναι τρομερά εφήμερα και τίποτα δε μένει ίδιο για πολύ καιρό.

Το μόνο που δεν αλλάζει είναι ο τρόπος που βλέπω την πραγματικότητα από μικρό παιδάκι. Μπορεί να κάνω όλα όσα απαξιώνω και να ξεγελάω τον εαυτό μου τον περισσότερο χρόνο παριστάνοντας επιτυχώς τον ευτυχισμένο, αλλά στιγμές όπως και τώρα αποστασιοποιούμαι από αυτές τις πράξεις μου. Αποστασιοποιούμαι από κάθε τι "κοινωνικό" και απομονώνομαι.

Είμαι πια μόνος μου, εκτεθειμένος και ευάλωτος σε αυτόν τον αυστηρό κριτή που ζει μέσα μου. Με χλευάζει και με λυπάται ταυτόχρονα. Δεν ικανοποιείται ποτέ με τίποτα. Ότι και να του φέρω, όποια επιτυχία, έπαινο, πρόκληση ή εξέλιξη στη ζωή μου, τον αφήνει αδιάφορο.

Περιμένει και ποθεί κάτι που ποτέ δε θα λάβει, δυσκολεύεται ακόμα και να το προσδιορίσει, να το περιγράψει, δεν υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο στο κάτω κάτω, της φθοράς, της απώλειας, του εφήμερου.

Κάνω υπομονή απλά. Προσαρμόζομαι στην περίσταση. Ξεχνιέμαι. Λέω ότι δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά. Ενσωματώνομαι στο περιβάλλον.

Με παρηγορεί πολύ η γνώση ότι όλοι είμαστε ίσοι ως προς τα όρια του κόσμου αυτού. Κι όμως θα θελα να υπάρχει κάτι ανώτερο και να ίσχυε για τον καθένα, εφόσον το ήθελε, όπως το ήθελε.

Το μόνο που μπόρεσε και μ' απογείωσε με τη δύναμη του και με προσγείωσε βαθιά μέσα στον κόσμο του, κόσμο κατακλυσμιαίων συναισθημάτων, με πυροτεχνήματα, πολύχρωμα νέον φώτα που παίζουν μέσα στο μυαλό και είναι ασύγκριτα πιο όμορφα από τα κανονικά, αδιαφορία για κάθε τι πεζό και ανούσιο, αδικαιολόγητο εφησυχασμό και χαζή αισιοδοξία για οτιδήποτε, αυτό είναι ο έρωτας.

Μόνο ο έρωτας μπόρεσε να σβήσει από μέσα μου τη γνώση του θανάτου, της ατέλειας, του πρόσκαιρου, το διαρκές εκνευριστικό ανικανοποίητο με τα πάντα. Έστω πρόσκαιρα.

17 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Κώστα μου..
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σε νιώθω..
Κοίτα να κρατηθείς, και να ξεπεράσεις τα δύσκολα.. Αν χρειαστείς κάτι να μας πεις, είναι δύσκολο το καταλαβαίνω..
Να έχεις δίπλα σου κόσμο ..
Τα φιλιά μου.. :)

Καλημέρα..

{.π.} είπε...

den eixa pote thn ikanothta na ekfrasw etsi ayta pou grafeis shmera...8a h8ela omws...diavasa emena mesa ekei...thn kalimera mou kai ena xamogelo :)

Kammeno Tost είπε...

Σε καταλαβαίνω... Έχω νιώσει και γώ έτσι. Θα τα καταφέρεις. Η δύναμη που πολλές φορές νομίζουμε πως δεν έχουμε, κρύβεται τελικά μέσα μας...

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ είπε...

πρίν απο δύο χρόνια ένοιωσα τόσο έντονα όλα αυτά που περιγράφεις! Τωρα πια αποφάσισα. Ζω για το σήμερα. Και κάτι πάρα πολύ σημαντικό όλα έχουν σημασια. Ακουσε με και ίσως φτάνοντας στην ηλικία μου, αν και δεν έχουμε τεράστια διαφορα, να το καταλάβεις.
Την καλησπέρα μου.

THANOS είπε...

τελικά το νόημα δεν το βρίσκεις, το φτιάχνεις.Κουράγιο

ProFyLaKtiKo είπε...

wow. δυνατό ποστ. με αρκετά στοιχεία που νομίζω πως όλοι μας, αν δεν ταυτιζόμαστε, τα καταλαβαίνουμε τουλάχιστον.

συμμερίζομαι τις ανησυχίες σου για την έλλειψη νοήματος. εξάλλου όλα μάταια είναι, αφού κάποια στιγμή δε θα υπάρχουμε.

μακάρι να είχα τρόπο να σου δώσω μία πειστική απάντηση, αλλά και εγώ δεν ξέρω. απλά ξεγελώ τον εαυτό μου...

από μακριά..κι αγαπημένοι.. είπε...

kostino? stin exo pei esena tin ataka?

"makarioi oi ptoxoi to pneumati"..

dose aksia stin kathe stigmi otan ti zeis, sto paron, kleise to mati sto parelthon k xamogela sto mellon..min organoneis tin eutixia sou, ase perithoria gia na diapistoseis oti tin exeis zisei..wellcome back..

darkenlight είπε...

Χαιρομαι που ειδα νεο ποστ σου! Αυτο ηταν ενα απο τα αγαπημένα μου κείμενα στο μπλογκ σου!

Hfaistiwnas είπε...

:)
Thanks..

kat. είπε...

έεεεειιιιιιι....
μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου! ακόμα και αν το παλεύεις μέσα σου.. να μην στεναχωριέσαι! όσο μπορείς να τα αντιμετωπίζεις όλα με ένα πλατύ χαμόγελο!
είσαι μοναδικός! αν αφήσεις τον εαυτό σου να το πιστέψει.. όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα!

Ephemeron είπε...

Πολυ καλο κειμενο μπραβο σου!!!
Και ο επιλογος ποοολυ ωραιος...
"Μόνο ο έρωτας μπόρεσε να σβήσει από μέσα μου τη γνώση του θανάτου, της ατέλειας, του πρόσκαιρου, το διαρκές εκνευριστικό ανικανοποίητο με τα πάντα. Έστω πρόσκαιρα"
Ο επιλογος σου επισκιαζει ολα τα προηγουμενα και δινει φτερα για πεταγμα...

suncitizen είπε...

Σε κάποιο σουρρεαλιστικό έργο μου είχα γράψει πως:
" ...έχει νόημα τρανό να ζεις και να μαθαίνεις,
αέναα να τριγυρνάς κι από παντού να παιρνεις
τη γνώση τη μοναδική από τους τόσους κόσμους,
των όντων τη διάσταση τη γνώμη και τους τρόπους.
Αυτό 'ν' η πρώτη ανάσταση , καλέ μου Ιερεμία,
να φύγει μέσα απ΄την καρδιά η τόση απελπισία!"

Κώστας είπε...

Καλημέρα και καλή βδομάδα.

{.π.} ευχαριστώ για το χαμόγελο.

Kammeno Tost, πολύ ωραίο ψευδώνυμο!

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ, σιγά τη διαφορά ηλικίας! Δεν έχω πειστεί πάντως για την αξία του σήμερα, πόσο μάλιστα για το αύριο..

Ephemeron, το περιγράφω όπως το έχω βιώσει.

suncitizen, αυτό το ποστ ανέδειξε νέα ταλέντα στην ποίηση τελικά!

@παλιοί, χαίρομαι που ξανασυναντιόμαστε :)

Elementstv είπε...

Ασχολησου με εθελοντισμο. Εμενα το χαμογελο του Παιδιου μου ειχε δωσει οταν το χρειαστηκα, το νοημα της ζωης. Δεν πιστευω σε κατι μεταφυσικο.Οταν πεθαινουμε απλα πεθαινουμε....για μενα αυτο ειναι πολυ λυτρωτικο και γι'αυτο καθε μερα προσπαθω νασ την κανω οσο πιο ομορφη γινεται...

Ανώνυμος είπε...

Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων,
αγαπην δε μη εχω,
γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον.
και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα,
πιστιν ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι.
Η αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, ου περπερευεται, ου φυσιουται,
παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει.
Η αγαπη ουδεποτε πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται.
νυνι δε μενει πιστις, ελπις, αγαπη, τα τρια ταυτα· μειζων δε τουτων η αγαπη.

O erotas einai panta proskairos... sto telos i telionei i ekselisete... Ta kala nea einai oti ftanei monaxa mia fora na ekselix8ei se agapi gia na exeis auto pou zitas... kai 8a einai gia panta!

Stratos είπε...

Φίλε Κώστα,
βρήκα κατά τύχη το ιστολόγιο σου αλλά τα λόγια σου με εκφράζουν απόλυτα. Έτσι νιώθω κι εγώ, κι ακριβώς τα ίδια σκέφτομαι μέσα μου.
Είναι λές και τα έχω γράψει εγώ αυτά.
Πάει καιρός που αισθάνομαι έτσι, εσύ;

Στράτος
email: joadam20@hotmail.com

Κώστας είπε...

Elementstv, δυστυχώς δεν λειτουργεί για όλους με τον ίδιο τρόπο.

Ανώνυμε, δε βρίσκουν όλοι το νόημα της ζωής εκεί. Δεν έχω όμως καταλήξει (και μάλλον δε θα καταλήξω ποτέ) αν ο έρωτας ΕΙΝΑΙ το νόημα της ζωής ή απλά μας βοηθάει να μην το σκεφτόμαστε και πολύ το θέμα ;)

Στράτο, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα παρόμοιες ανησυχίες. Με τα χρόνια ωρίμασαν μαζί μου :)