Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Το δικαίωμα στην ιδιοτροπία!

Ή αλλιώς, επίκαιρο όσο ποτέ!

Ο λόγος για το περσινό πασχαλιάτικο μου ποστ, που καταπιάνοταν με τη μανία των Ελλήνων να τρώνε συγκεκριμένα φαγητά συγκεκριμένες μέρες και να έχουν την απαίτηση να το κάνουν αυτό και οι υπόλοιποι!

Φυσικά, δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε. Ούτε η νοοτροπία, ούτε η απαίσια μυρωδιά του αρνιού!

Ευτυχώς για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, συνεχίζεται η εφαρμογή του μέτρου "ξεχωριστό φαγητό για το γιο", παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν πέρσυ αλλά και φέτος, από τα συντηρητικότερα μέλη του τραπεζιού (γιαγιάδες, παππούδες..).


...

Άλλαξα όμως εγώ. Ρίχνοντας μια ματιά στα περσινά σχόλια, βλέπω πόσο διαφορετικός είμαι σε σχέση με τότε. Πιο αγχωμένος, πιο πιεσμένος, (ελπίζω) πιο υπεύθυνος, (φοβάμαι) πιο μεγάλος, αλλά και πιο ευτυχισμένος, (λίγο) πιο σοφός, γεμάτος.

Γι' άλλο ξεκίνησα να γράφω κι αλλού με έβγαλε...

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Οι 10 εντολές

Πριν λίγο άκουγα στην τηλεόραση για τις 10 εντολές που παρέλαβε ο Μωυσής από το Θεό στο όρος Σινά.

Τελικά τι το σπουδαίο έχουν αυτές οι εντολές, αφού αυτά που λένε είναι πάνω κάτω αυτονόητα και αποδεκτά από όλους;

Εννοείται ότι άλλο η πρακτική τους εφαρμογή στην καθημερινότητα - εγώ τουλάχιστον έχω παραβιάσει σίγουρα κάποια ή κάποιες από αυτές - και άλλο η αποδοχή ότι είναι σωστές και πρέπει κάθε άνθρωπος να τις ακολουθεί.

Δε θα βρεθεί κανείς να διαφωνήσει στα "ου φονεύσεις", "ου κλέψεις", "ου ψευδομαρτυρήσεις", "ου μοιχεύσεις", "Ουκ επιθυμήσεις, αυτά που έχει ο πλησίον σου, δηλαδή μη ζηλεύεις", "τίμα τους γονείς σου".

(Φυσικά υπάρχουν και οι πρώτες 4 εντολές οι οποίες αφορούν τη σχέση του λαού με το Θεό, είναι καθαρά διαδικαστικές δηλαδή!)

Θα μπορούσαν λοιπόν αυτές οι εντολές απλά να γίνουν νόμος και να υπάρχουν βαριές ποινές σε όσους τις παραβούν. Ο Θεός δε φαίνεται να χρειάζεται σε τίποτα.

Εδώ υπάρχει ο αντίλογος ότι τότε ήταν άλλες οι εποχές και αυτά που σήμερα είναι αυτονόητα τότε δεν ήταν. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα δεν ήταν αυτό, αλλά η δυσκολία να εφαρμοστούν, καθώς υπήρχε μεγάλη ηθική κατάπτωση.

Δηλαδή το ζητούμενο ήταν η επιβολή.

Αυτή ήταν τελικά η χρησιμότητα του Θεού. Συνέφερε περισσότερο να παρουσιαστούν αυτές οι εντολές ως θεόσταλτες και έτσι ο κόσμος να φοβηθεί την οργή του Θεού αν τις παρακούσει.

Από τότε λοιπόν η θρησκεία δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μέσο εξουσίας, μηχανισμός επιβολής της θέλησης της στους πιστούς της. Δεν έχουν αλλάξει τόσα πολλά από τότε. Έτσι ήταν, είναι και θα είναι..

Πιστεύω ότι ένας ώριμος άνθρωπος δε χρειάζεται κανέναν Θεό και κανέναν εκπρόσωπο του, για να έχει γνώση του καλού και του κακού και να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να ακολουθεί το πρώτο και να αποφεύγει όσο μπορεί το δεύτερο.

Και όσο για το Θεό, αν τελικά υπάρχει, το μόνο που θα κάνει είναι να κρίνει στο τέλος της ζωής μας αν τα καταφέραμε ικανοποιητικά ή όχι σε αυτή μας την προσπάθεια.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Δεν είναι πλάκα...

Μόλις έμαθα ότι κρεμάστηκε ένας μακρινός συγγενής μου.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Το παρόν σαν παρελθόν

Μόλις έχω ξυπνήσει και ανοίγοντας το στορ βλέπω το πιο παράξενο φως που έχω δει τελευταία.
Ένα κίτρινο απλωμένο παντού, σαν τις παλιές φωτογραφίες, κρύβει τη ζωντάνια των χρωμάτων και τα κάνει όλα να φαίνονται παλιά και μακρινά σαν εικόνα από το παρελθόν μου. Έτσι κι αλλιώς θα γίνουν κάποτε.
Η αίσθηση ότι απ' το παράθυρο μου βλέπω πώς θα μου φαίνονται κάποτε όλα αυτά που αποτελούν το σήμερα μου με συγκινεί και με κάνει να θέλω να κλάψω.


Σήμερα το πρωί ονειρεύτηκα ότι ξύπνησα! Ονειρεύτηκα ότι ξύπνησα και έπρεπε να στείλω ένα email, να ντυθώ και να φύγω για να προλάβω τις υποχρεώσεις μου, αλλά κάποιος είχε γεμίσει το δωμάτιο με μπατονέτες και έπρεπε οπωσδήποτε να τις μαζέψω και εγώ τις μάζευα, αλλά ήταν πάρα πολλές, δεν τέλειωναν και ο υπολογιστής αργούσε να ανοίξει και η γάτα ήθελε τροφή και τα φυτά νερό και οι υπενθυμίσεις στο κινητό μου υπενθύμιζαν ότι έχω αργήσει και άραγε θα είχε κίνηση στον περιφερειακό; και τελικά ευτυχώς ξύπνησα στ' αλήθεια και σταμάτησε αυτό το βασανιστήριο, το οποίο δεν απέχει και τόσο πολύ από την πραγματικότητα εδώ που τα λέμε, αν εξαιρέσεις τις μπατονέτες κυρίως.

Ξύπνησα λοιπόν στ' αλήθεια και έκανα μια διακοπή από τα πάντα για να χαζέψω για λίγο το παρόν ως παρελθόν και δάκρυσα γιατί θα ήθελα να μπορώ να δω το μέλλον μου ως παρόν, έστω και για λίγο, από το παράθυρο μου..

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

ΚΛΙΚ


(αν δεν παίζει, δοκιμάστε internet explorer)