Ζώντας τον αληθινό τρόμο

Σήμερα ξυπνήσαμε νωρίς για να πάμε στο χωριό. Πήγαμε λοιπόν... είδαμε τη γιαγιά... κάναμε βόλτα... φάγαμε... και πριν μία ώρα περίπου ξεκινήσαμε για την επιστροφή.

Κάποια στιγμή, λίγο μετά το τιτάν, είχε πολλά αυτοκίνητα μαζεμένα μπροστά μας, που πήγαιναν πολύ αργά... ατύχημα είπαμε.. και περιμέναμε να γίνει ευθεία ο δρόμος για να δούμε τι παίζει κι αν είναι να πάμε μέσω ευκαρπίας.

Μόλις έγινε ευθεία είδαμε ένα παράξενο θέαμα... ο δρόμος να είναι άδειος κι έρημος στο βάθος.. και από ένα σημείο και μετά να γεμίζει. Ο πρώτος πρώτος της ουράς ήταν ένα άσπρο αυτοκίνητο με αναμμένα αλάρμ που πήγαινε δεξιά αριστερά! Πότε ξεκινούσε, πότε σταματούσε τελείως, πότε έστριβε... κανείς δεν τολμούσε να τον προσπεράσει..

Ξαφνικά μπροστά στα μάτια μας χτύπησε στη νησίδα στη μέση του δρόμου! .. στο ύψος του Παπαγεωργίου.. το αμάξι έβγαλε καπνούς! ... ο προφυλακτήρας έμεινε στη ράμπα! Το αμάξι γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση...

Προσπάθησε να πάει αντίθετα στο ρεύμα! Να έρθει κατά πάνω όλων των σταματημένων αυτοκινήτων! Κανείς δεν έκανε κάποια κίνηση για να τον σταματήσει... λογικό... φοβούνταν...
Η αστυνομία φυσικά ανύπαρκτη.

Τελικά όταν σταμάτησε να μετακινείται για λίγο, πήραν θάρρος κάποιοι και τον προσπεράσανε, μαζί κι εμείς.

Καθώς τον περνούσαμε τον είδα... νεαρής ηλικίας... έδειχνε να τα έχει τελείως χαμένα.. και προσπαθούσε να ξαναβάλει μπρος.

Ενώ απομακρυνόμασταν, τον είδαμε να ξαναξεκινάει! .. και να συνεχίζει να τρομοκρατεί τον κόσμο.. πήρα την αστυνομία και τους το είπα.

Ελπίζω να πήγαν όλα καλά...