Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Το παρόν σαν παρελθόν

Μόλις έχω ξυπνήσει και ανοίγοντας το στορ βλέπω το πιο παράξενο φως που έχω δει τελευταία.
Ένα κίτρινο απλωμένο παντού, σαν τις παλιές φωτογραφίες, κρύβει τη ζωντάνια των χρωμάτων και τα κάνει όλα να φαίνονται παλιά και μακρινά σαν εικόνα από το παρελθόν μου. Έτσι κι αλλιώς θα γίνουν κάποτε.
Η αίσθηση ότι απ' το παράθυρο μου βλέπω πώς θα μου φαίνονται κάποτε όλα αυτά που αποτελούν το σήμερα μου με συγκινεί και με κάνει να θέλω να κλάψω.


Σήμερα το πρωί ονειρεύτηκα ότι ξύπνησα! Ονειρεύτηκα ότι ξύπνησα και έπρεπε να στείλω ένα email, να ντυθώ και να φύγω για να προλάβω τις υποχρεώσεις μου, αλλά κάποιος είχε γεμίσει το δωμάτιο με μπατονέτες και έπρεπε οπωσδήποτε να τις μαζέψω και εγώ τις μάζευα, αλλά ήταν πάρα πολλές, δεν τέλειωναν και ο υπολογιστής αργούσε να ανοίξει και η γάτα ήθελε τροφή και τα φυτά νερό και οι υπενθυμίσεις στο κινητό μου υπενθύμιζαν ότι έχω αργήσει και άραγε θα είχε κίνηση στον περιφερειακό; και τελικά ευτυχώς ξύπνησα στ' αλήθεια και σταμάτησε αυτό το βασανιστήριο, το οποίο δεν απέχει και τόσο πολύ από την πραγματικότητα εδώ που τα λέμε, αν εξαιρέσεις τις μπατονέτες κυρίως.

Ξύπνησα λοιπόν στ' αλήθεια και έκανα μια διακοπή από τα πάντα για να χαζέψω για λίγο το παρόν ως παρελθόν και δάκρυσα γιατί θα ήθελα να μπορώ να δω το μέλλον μου ως παρόν, έστω και για λίγο, από το παράθυρο μου..

14 σχόλια:

Art είπε...

με άγγιξε..μπράβο Κώστα!

Hfaistiwnas είπε...

Άδραξε τη μέρα, το μέλλον είναι δικό σου.. Ίσως να μην είχες την ίδια ανυπομονησία για το αύριο, αν μπορούσες να δεις το μέλλον σαν τώρα..
Καλό ΣΚ!

mr. F είπε...

πολύ ψαγμένα για το επίπεδο μου.

b|a|s|n\i/a είπε...

τρομερό αίσθημα η επιθυμία να δεις το μέλλον σαν παρόν. όντως. πόσες φορές είχα σκεφτεί πού θα είμαι, πώς θα είμαι σε 10 χρόνια από τώρα. και τώρα που είμαι, γυρνάω πίσω και χαμογελώ πάντα. και στα καλά και στα άσχημα. σου αφήνει μια γλυκύτητα ο χρόνος. και όσο μεγαλώνεις φοβάσαι πιο πολύ να κοιτάς τα 10 χρόνια μετά. καλημέρα :)

boywalkinginthewoods είπε...

ξέρεις
η παύση αποτελεί
σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος
στην μουσική γραφή

ο ήχος της ησυχίας



υγ.
στο σημείο με τις μπατονέτες
ο jung σηκώνει τα χέρια ψηλά
:)

tovene592 είπε...

η μελαγχολία δεν έχει χρονικό προσδιορισμό. σε βρίσκει και σε επιλέγει στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.

william είπε...

ενταξει δεν έχω όρεξη για spoilers και αν δεν το έχεις διαβάσει, σου εύχομαι κάποια στιγμή στη ζωή σου (όσο πιο σύντομα), αλλά ένα πράγμα μου θύμησε πολύ το ποστ σου:

τα 100 χρόνια μοναξιάς. [και εκείνες τις εκλεκτές τελευταίες σελίδες]

πολλα φιλιά, ευχαριστώ που με θυμάσαι και ελπίζω να είσαι εξίσου καλά.

gay super hero είπε...

Έχεςι γάτα; :-)

revqueer είπε...

Ειλικρινά, αυτό με τις μπατονέτες με άγχωσε!

Strahd είπε...

Πραγματικα αγχώθηκα λίγο με το όνειρο σου. Ήταν ολίγον τι εφιαλτικό.

Κώστας είπε...

@Hi Art, and thanx!

@Hfaistiwnas, καλή βδομάδα (το σαββατοκύριακο πέρασε!).

@mr. F, για να το λες... :p

@b|a|s|n\i/a, λογικό να φοβάσαι όσο μεγαλώνεις, γιατί το πιο σημαντικό τελικά είναι να υπάρχουν αυτά τα 10 χρόνια μετά...

@boywalkinginthewoods, και οι παρενθέσεις μερικές φορές είναι εξίσου απαραίτητες, για μένα τουλάχιστον!

@tovene592 και η νοσταλγία.

@william, προσπαθώ... Όσο για το 100 χρόνια, θα το έχω υπόψην μου!

@gay super hero, ναι:
http://dreamsgr.blogspot.com/2008/01/blog-post.html
:)

@revqueer, εμένα να δεις που το "έζησα"!

@Strahd, φαντάσου πόσο άγχος έχω για να δω τέτοιο όνειρο..

Flame_of_Love είπε...

Αχ Κωστα.. Με συγκινησες :(

Ειναι ωραια η εικονα να βλεπεις το παρελθον να περναει στο μυαλο σου, μεσα σε δευτερολεπτα, αλλα ταυτοχρονα μπορει να γινει και τρομαχτικη...

Κώστας είπε...

Flame_of_Love, καλωσήρθες!

Πιστεύω ότι αν μπορούσαμε να δούμε και το μέλλον με τον ίδιο τρόπο θα ήταν ακόμα πιο τρομαχτικό.

Flame_of_Love είπε...

Και ενθουσιωδης, αλλα και τρομαχτική, πιστευω...