Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007

Σκέψεις πάνω στο κλείσιμο του μήνα

1) Χθες το πρωί ξύπνησα με πονόλαιμο, επειδή κρύωσα στον ύπνο μου. Είναι η πρώτη φορά που χαίρομαι επειδή κρύωσα!

υγ: και τελευταία ελπίζω


2) Παρακολούθησα τις πυρκαγιές των τελευταίων ημερών που έκαψαν τη μισή Ελλάδα. Αν μπορούσα, θα οργάνωνα να μην κυκλοφορήσει αύριο καμία εφημερίδα, κανένα περιοδικό ως ένδειξη συμπαράστασης για τα δέντρα που κάηκαν.

υγ: αλλά κάπου νομίζω ότι διάβασα ότι το χαρτί για τα βιβλία και τα έντυπα έρχεται από τα δάση του Αμαζονίου.



υγ γενικό: Είχα γράψει κάτι άλλο στη θέση αυτού του ποστ, αλλά μία ακόμα διακοπή ρεύματος το εξαφάνισε. Ελπίζω το κείμενο αυτό να ΜΗΝ αυτοκαταστραφεί (νεύρα!).

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Queer As Folk: Το χρονικό του τέλους

Τρίτη 26 Ιουνίου 1:40πμ
Μόλις είδα το 3ο επεισόδιο απ' το τέλος, της σειράς queer as folk και κλαίω... Δεν είναι η πρώτη φορά που με συγκινεί κάτι που βλέπω, σε ταινία η σειρά.

Ούτε είναι η πρώτη φορά που νιώθω αυτή τη συγκίνηση τόσο βαθιά. Αλλά αυτή τη φορά νιώθω μια γενικότερη θλίψη και απογοήτευση μαζί, γιατί η κατάσταση που περιγράφει το επεισόδιο, κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου υπερβολική ή εξωπραγματική.

Δε θα επεκταθώ, γιατί θέλω να αποφύγω όσο μπορώ τα spoilers*.

Το άλλο που αναδεικνύει συνολικά η σειρά και με έχει συγκλονίσει αυτή τη στιγμή, είναι η δύναμη της αγάπης. Τι μπορούμε να κάνουμε για χάρη της, πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε.. Ναι, πάντα με συγκινεί η αγάπη, γιατί είναι από τα πιο ανεξήγητα και ανιδιοτελή συναισθήματα.

[παύση]

Τα δάκρυα ξεκίνησαν από το προηγούμενο επεισόδιο. Σίγουρα βοηθάει ότι πρόκειται για τα τελευταία επεισόδια. Όποιος έχει αγαπήσει πολύ κάποια σειρά (οι περισσότεροι πιστεύω), με καταλαβαίνει.



Τρίτη 26 Ιουνίου 5:00μμ
Μόλις είδα το προτελευταίο επεισόδιο του qaf. Ούτε εγώ ξέρω πώς κρατιέμαι και δεν βλέπω και το τελευταίο.

Ευτυχώς τα πράγματα στη σειρά πάνε αρκετά καλά κι αυτό με κάνει χαρούμενο. Δεν έχω πολλά να πω αυτή τη φορά και χαίρομαι πολύ γι' αυτό.



Πέμπτη 28 Ιουνίου 7:37μμ
Είδα το τέλος... Τα συναισθήματα μου ανάμεικτα. Χαρά και πόνος μαζί.

Πραγματικά αδυνατώ να μεταφέρω αυτά που νιώθω. Νιώθω ότι η οποιαδήποτε περιγραφή θα είναι κατά πολύ κατώτερη των ίδιων των συναισθημάτων μου και άρα κατά κάποιο τρόπο θα τα ευτελίζει.

Τέλος, λοιπόν για το queer as folk. Ελπίζω αυτό το ποστ να σταθεί αφορμή για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τη σειρά, να το κάνουν. Τους το προτείνω ανεπιφύλακτα!



Υγ: Πριν 2 εβδομάδες ένας γνωστός μου είδε το τέλος της σειράς και έκλαιγε για ώρες. Τον κορόιδεψα και σκέφτηκα ότι πρέπει να είναι πολύ pathetic για να κλαίει τόσο πολύ με κάτι μη πραγματικό, δηλαδή ψεύτικο. Ειρωνία...


*spoilers: όταν αποκαλύπτεις την πλοκή ή το τέλος ενός έργου σε άτομα που δεν το έχουν δει

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

Strange dream...

Ονειρεύτηκα ότι είχαμε πάει σε ένα μέρος για να μείνουμε προσωρινά (δεν ξέρω αν ήταν λόγω διακοπών, μετακόμισης ή κάτι άλλο). Πάντως ήμασταν πολλοί άνθρωποι και δε γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας. Ένας από αυτούς λεγόταν Γιάννης και ήταν ψηλός με ενδιαφέρουσα εμφάνιση, αλλά σίγουρα προβληματικός ως προς τον χαρακτήρα του.

Από την πρώτη στιγμή έδειξε επιθετική και εκκεντρική συμπεριφορά. Ενώ όμως οι υπόλοιποι έδειχναν να μη σκάνε και να αδιαφορούν γι' αυτόν, εγώ προσπάθησα να τον προσεγγίσω και να βγάλω τον καλό του εαυτό. Ματαίως.

Κάποια στιγμή, αφού είχα απογοητευτεί, του είπα: "Ένας φίλος μου, ο Νίκος, είπε ότι οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο, το κάνουν πάνω στην αγωνιώδη προσπάθεια τους να ξεχωρίσουν. Έχει δίκιο τελικά".

Δυστυχώς, από τότε η επιθετικότητα του προς εμένα εντάθηκε, με αποκορύφωμα να αλλάξει κρυφά τα καπάκια του κινητού μου με του δικού του (είχαμε το ίδιο μοντέλο), που ήταν σχεδόν διαλυμένα!

Δυσκολεύτηκα πολύ να τον πείσω να μου τα δώσει πίσω και όταν τελικά το έκανε και πήγα να τα περάσω, πρόσεξα μια μικρή λεπτομέρεια: δεν υπήρχε στη συσκευή καθόλου χώρος για μπαταρία! Τότε κατάλαβα ότι είμαι σε όνειρο!!

Του το είπα φωναχτά, διαλύοντας ταυτόχρονα το κινητό μου και άρχισα να τον κυνηγάω. Τον πρόλαβα μετά από λίγο σε ένα λεωφορείο και του μίλησα:

-Δύο πράγματα θέλω να σου πω. 1) Βλέπουμε όνειρο. Το κινητό δεν είχε θέση για μπαταρία! 2) Ήσουν άδικος απέναντι μου. Ήμουν ο μόνος που προσπάθησε να σε προσεγγίσει και δε σε απέρριψε εξ αρχής λόγω του χαρακτήρα σου. Η άποψη σου ότι είμαστε όλοι ίδιοι δεν ίσχυε για μένα!

Αυτός δε μιλούσε, αλλά έδειχνε να με πιστεύει. Είχα πάρει το όνειρο στα χέρια μου και το διασκέδαζα αφάνταστα!

-Τώρα μόλις ξυπνήσω, το πρώτο που θα κάνω, είναι να ψάξω που έχω παρκάρει το αυτοκίνητο μου, γιατί σε αυτήν τη διάσταση δεν μπορώ να θυμηθώ και αγχώνομαι λίγο!

Μετά τον αποχαιρέτησα και με αποχαιρέτησε κι αυτός, αλλά λίγο πριν ξυπνήσω αποφάσισα να εκμεταλλευτώ στο έπακρον την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν:

-Κι αν θες να ξέρεις, εμένα που με κορόιδευες τόσο καιρό ότι είμαι σαν τους άλλους, είμαι ομοφυλόφιλος κι έχω γκόμενο πάνω από ένα χρόνο. Τώρα που θα ξυπνήσω, θα ξυπνήσω δίπλα του. Κι αν δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις αυτό.... (και τον φίλησα! σκέφτηκα ότι ίσως είναι η μοναδική μου ευκαιρία να φιλήσω κάποιον μέσα σε κόσμο και να μην αντιδράσει κανείς!)

Γιάννης: Είχες δίκιο. Είναι όνειρο, κανένας δεν έδειξε να εκπλήσσεται!

Τότε όλα μαύρισαν και άρχισα να ξυπνάω. "Ξύπνησα" αλλά ήμουν σε ένα κρεβάτι μόνος μου στο χωριό μου. Τότε κατάλαβα ότι δεν είχα ξυπνήσει. Δευτερόλεπτα μετά, ξυπνούσα και έβλεπα τον μικρό να κοιμάται δίπλα μου. 27-06-2007 11:37πμ

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

trying to keep your hearts warm...

Ο relative_stranger με ρώτησε από ποιον/ποιους είναι αυτό το τραγούδι.

Ονομάζεται Glosoli και είναι από ένα συγκρότημα που λέγεται Sigur Ros και προέρχεται από την Ισλανδία.

Από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα, έχουν γυρίσει ίσως τα πιο συγκινητικά βίντεο κλιπ που έχω δει, ένα από τα οποία είναι κι αυτό:

Sigur Ros - Vidrar Vel Til Loftarasa



Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

Με όλη αυτή τη ζέστη να μας ταλαιπωρεί για μέρες

και όλοι λίγο πολύ να ψάχνουμε για λίγη δροσιά

σκέφτηκα ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό

να μπορείς να κρατήσεις υψηλή

τη θερμοκρασία μέσα στην καρδιά.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2007

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2007

Για τη χθεσινή συναυλία!




Το "χέρια ψηλά" το είπε 4 φορές!!! Κάτι μου λέει ότι και 100 φορές να το έλεγε, ο κόσμος θα το άκουγε με τον ίδιο ενθουσιασμό!



Υγ: Προφανώς αυτή ήταν μια συναυλιακή εβδομάδα...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2007

Για τη χθεσινή συναυλία



Ήταν καταπληκτικά!

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2007

Αν στα όνειρα σου πετάς...

Βλέπω συχνά στα όνειρα μου ότι πετάω. Κουνάω τα χέρια μου και βρίσκομαι στα σύννεφα. Διανύω μεγάλες αποστάσεις ξεκούραστα και γρήγορα και βλέπω τα σπίτια, τους δρόμους και τα χωράφια, από ψηλά..

Η αίσθηση του πετάγματος είναι καταπληκτική! Αφού όταν ξυπνάω αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είναι τόσο "ζωντανά" αυτά τα όνειρα, ενώ είναι εντελώς φανταστικά.

Φυσικά, δε θα μπορούσα να μην έχω σκεφτεί γιατί έχω την ανάγκη αυτή να βλέπω στον ύπνο μου ότι πετάω. Ωστόσο δεν έχω καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα.

Ίσως έχει να κάνει με το απίστευτο αίσθημα ελευθερίας που νιώθω κατά τη διάρκεια της πτήσης, που ανάλογο του δεν έχω ζήσει δυστυχώς ποτέ στη ζωή μου.

Ίσως απλά έχω μεγάλη φαντασία.

Τέλος, ίσως συμβαίνει γιατί, παραδόξως, όταν πετάω δε νιώθω κανένα φόβο ή άγχος για το τι θα συμβεί. Μπορεί να έχω ανάγκη να βιώνω που και που (έστω και στο επίπεδο του φανταστικού) μία κατάσταση κατά την οποία δε με απασχολεί απολύτως τίποτα.

Εσείς έχετε ονειρευτεί ποτέ ότι πετάτε; Πώς ήταν;




Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

και μια αφιέρωση

Ακόμα και ο Μπαμπινιώτης θα βάλει τη φωτογραφία σου στο λεξικό, δίπλα στη λέξη καύλα!

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2007

κι άλλη απορία

Υπάρχει γκέι με το όνομα "Κώστας" που να μη (θέλει να) τον φωνάζουν "Κωνσταντίνο";

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2007

απορία

Τελικά όποιο μαγαζί, εταιρία, φεστιβάλ κτλ έχει ονομασία που περιέχει μέσα τη λέξη "gallery" είναι γκέι;

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

Για την Αμαλία (αναδημοσίευση)

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ