Σάββατο, 31 Μαρτίου 2007

Θεωρίες...

Κάτι που καταλαβαίνει κανείς εύκολα συζητώντας μαζί μου είναι ότι μου αρέσουν οι θεωρίες.

Βρίσκω σ' αυτές ενδιαφέρον. Οι φίλοι μου ξέρουν ότι μπορώ να μιλήσω σχεδόν για κάθε είδους θέμα και να κάνω υποθέσεις για να ερμηνεύσω διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν γύρω μου.

Γενικά, από τη φύση μου, μού αρέσει να αναλύω τα πάντα. Αφιερώνω ώρες ολόκληρες αναζητώντας θεωρίες και απαντήσεις σε όσα με απασχολούν.

Μήπως όμως έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να παγιδευτώ σε μια ατέλειωτη θεωρητικολογία;

Μήπως αυτό συμβαίνει ήδη και δεν το έχω καταλάβει;

Μήπως το γεγονός και μόνο ότι κάθομαι και το σκέφτομαι επιβεβαιώνει τον παραπάνω φόβο μου; ;)

Οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι συχνά με συμβουλεύουν να μην σκέφτομαι τόσο πολύ κι απλά να ζω τη ζωή με τις χαρές και τις λύπες της.

Κι αυτό γιατί, όταν απαιτείται μια γρήγορη απόφαση για να αντιμετωπίσω μια κατάσταση, κι εγώ χάνω πολύ χρόνο αναλύοντας την, υπάρχει ο κίνδυνος μέχρι να αποφασίσω τι θα κάνω, αυτή να έχει μεταβληθεί.

Και τότε οι θεωρίες που σκεφτόμουν με τις ώρες δε θα χρησιμεύουν. Οι εξελίξεις θα τρέχουν χωρίς να μπορώ να τις επηρεάσω.


Τελικά μόλις σκέφτηκα την πιο βασική θεωρία:


Καμιά θεωρία δεν έχει αξία αν δε φτάσει κάποτε η στιγμή να εφαρμοστεί.


Εκεί φαίνεται η χρησιμότητα και η αξία τους. Στην πράξη.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2007

περνάω μια κακή μέρα...

Τηλ: "Γι' αυτό αγαπηθήκαμε. Εσύ ήσουν ο λογικός, ο ψύχραιμος, αυτός που τα σκεφτόταν όλα κι έπαιρνε τις σωστές αποφάσεις κι εγώ ο παρορμητικός, ο παθιασμένος, αυτός που αντιδρούσε με βάση τα συναισθήματα του και μετά το μετάνιωνε. Αλληλοσυμπληρωνόμασταν."


Ανοησίες.

Για να αλληλοσυμπληρώνονται πραγματικά δύο άνθρωποι σε μια σχέση πρέπει ο ένας να συμπληρώνει τα κενά του άλλου, ο ένας να επηρεάζει την συμπεριφορά του συντρόφου του.

Πάνω απ' όλα πρέπει ο καθένας να παίρνει κάτι από την προσωπικότητα του ανθρώπου που διάλεξε να είναι μαζί του.

Για παράδειγμα, ο παρορμητικός να λειτουργεί πιο ψύχραιμα χάρη στις συμβουλές του πιο νηφάλιου, ο συγκρατημένος να αφήνεται και να χαλαρώνει υπό την επίδραση του πιο άνετου...

Όταν ο καθένας συμπεριφέρεται όπως θα συμπεριφερόταν εάν ήταν μόνος του, όταν ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει να κάνει μια ζωή, χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψην του το χαρακτήρα και τις επιθυμίες του άλλου,
όταν κάθε προσπάθεια να συγκρατήσεις τον σύντροφο σου να μη πει λόγια για τα οποία μετά θα μετανιώσει και θα πρέπει να ρίξει τα μούτρα του και να ζητήσει συγνώμη (κάτι που δε του αρέσει καθόλου να κάνει) πέφτει στο κενό, ε τότε δε μπορούμε να μιλάμε για αλληλοσυμπλήρωση.

Εγώ θα το περιέγραφα ως μία εγωιστική και ανταγωνιστική συνύπαρξη η οποία αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε εντονότατες συγκρούσεις και τελικά θα επιφέρει τη διάλυση της σχέσης.





Γι' αυτό και δεν πρόκειται να γυρίσω....

κι ένας γλυκός τρόπος να ζητήσεις συγνώμη



...σοκολατένιος!

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

προσωπικό

ξέρεις τι φταίει;
κατά κάποιο τρόπο έπεσες θύμα της ίδιας σου της τελειότητας...
δε ξέρω αν το καταλαβαίνεις αυτό

επειδή ειλικρινά δυσκολευόμουν όλους αυτούς τους μήνες να βρω ελαττώματα
στις απόψεις σου
στο χαρακτήρα σου
σε σένα γενικότερα
επειδή πάντα συμφωνούσαμε...
γι αυτό έπεσα από τα σύννεφα
το μόνο που άλλαξε είναι ότι από δω και πέρα θα ξέρω ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος...
με τις αδυναμίες σου και τα λάθη σου.. κατά τη γνώμη μου πάντα


κι εσύ θα ξέρεις ότι δεν είμαι πάντα ευχάριστος... ούτε ψύχραιμος... ούτε καν συζητήσιμος.. και ότι μπορώ να γίνω πολύ μειωτικός και προσβλητικός και απαξιωτικός
κατά κάποιο τρόπο απόψε γνώρισες τη σκοτεινή μου πλευρά.. μια πλευρά που υπάρχει βαθιά μέσα μου και βγαίνει στην επιφάνεια κάποιες φορές.. και αρκεί για να γκρεμίσει ότι καλό σου δημιούργησα για μένα μέσα σε μήνες....

συγνώμη

είσαι μικρότερος
κι όμως τόσους μήνες που μιλάμε νιώθω ότι μιλάω σε ωριμότερο άνθρωπο από μένα

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2007

Keane - A Bad Dream - Live @ Ellen DeGeneres Show



δωράκι για σας που σας άρεσε η μουσική από το προηγούμενο βίντεο :)

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2007

απορία

υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να κλαις ενώ οδηγείς;


.........

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007

Πεθαίνοντας στον αέρα

Με αφορμή αυτό το ποστ

αναρωτιόμουν πώς είναι...

πώς είναι άραγε να πεθαίνεις στον αέρα...



να αφήνεις την τελευταία σου πνοή στα σύννεφα, μακριά από τη γη...



μακριά από τα μέρη στα οποία έζησες,

τους ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκες,

τα προβλήματα που άφησες κάτω,

τα πρόσωπα που αγάπησες ή μίσησες,

...την ταυτότητα σου.



Δε ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται ελκυστικός ένας τέτοιος θάνατος.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2007

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Ευτυχώς που είμαι gay!!!

Πέρα από τα κλασικά

"πάντα το ήξερα"
"από μικρό μου άρεσαν τα άλλα αγοράκια"
"γκέι γεννήθηκα, δεν έγινα"
"δε θα μπορούσα να με φανταστώ διαφορετικό απ' ό,τι είμαι"

τα οποία ισχύουν και για μένα, η ιστορία μου είναι ελαφρώς διαφορετική... Από το δημοτικό ένιωθα αυτή την απροσδιόριστη έλξη προς το ίδιο φύλο, η οποία έγινε πιο συγκεκριμένη και σαφής στην πρώτη γυμνασίου. Όμως μαζί με αυτό ήρθε και η έλξη για το... άλλο φύλο!

Ναι, είναι αλήθεια! Νιώθω περίεργα καθώς το γράφω, αλλά μου άρεσαν και τα 2 φύλα, και μάλιστα εξίσου.. Άντε, ίσως με μια ελαφριά προτίμηση στα αγόρια.

Αργότερα ήρθε η συνειδητοποίηση. Έμαθα πώς λέγεται η ερωτική έλξη που ένιωθα για τα αγόρια (ομοφυλοφιλία) και τι με καθιστά αυτό (γκέι! τότε δεν υπήρχε όρος bi ή απλά δε τον ήξερα..).

Μαζί με τη συνειδητοποίηση ήρθε το σοκ. Μαζί με το σοκ ήρθε η απόρριψη. Μετά η προσπάθεια για αλλαγή και στο τέλος η αποτυχία και η μερική αποδοχή αυτού που ήμουν.

Φτάνουμε στην πρώτη Λυκείου όπου έρχομαι πολύ κοντά σε μια κοπέλα και την ερωτεύομαι. Ναι, κοπέλα!! Η αλήθεια είναι ότι δεν επρόκειτο για τον κλασικό πλατωνικό έρωτα που έχουν πολλοί γκέι στα μαθητικά τους χρόνια. Η κοπέλα μού άρεσε και την έβλεπα ερωτικά χωρίς καμία προσπάθεια! Στην πράξη... τα είχε με άλλον! Μετά ήρθε η πίκρα και το μαράζομα...

Αργότερα, όταν άρχισα να το ξεπερνάω, συνέχισα να κάνω αυτό που είχα μάθει από την πρώτη Γυμνασίου... Να φαντασιώνομαι συμμαθητές, αγόρια και κορίτσια! Μάθε τέχνη κι άστηνε που λένε.

Και πάμε στα φοιτητικά μου χρόνια (που συνεχίζονται παρεπιπτόντως). Ερωτεύομαι ένα αγόρι στο πρώτο έτος και σκέφτομαι μόνο αυτόν. Αποκλειστικά. Κανέναν άλλο και καμία άλλη. Στην πράξη... ήταν str8! Μετά κλασικά ήρθε η πίκρα και το μαράζομα και όλο το κακό συναπάντημα...

Όμως όταν άρχισα να το ξεπερνάω κι αυτό και πήγα να συνεχίσω την τέχνη που λέγαμε πιο πάνω, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δε μπορούσα πια να δω ερωτικά το άλλο φύλο!!!!!! Καθόλου. 0. Zero!!!

Πώς εξηγείται αυτό; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Κάποιοι φίλοι μου υποστηρίζουν ότι ίσως η έλξη προς τα κορίτσια στα μαθητικά χρόνια οφείλονταν σε εσωτερική καταπίεση που μου ασκούσα για να είμαι κι εγώ όπως όλοι οι άλλοι.

Δε λέω, θα ήταν πολύ πιθανό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, μόνο που όταν ξεκίνησα να είμαι σεξουαλικά ενεργός, δεν ήξερα τίποτα για όλα αυτά, δεν ήξερα καν τι σημαίνει gay/str8 οπότε πώς θα μπορούσα να με καταπιέσω;

Anyway, η αλήθεια είναι ότι δε με ενοχλεί καθόλου αυτή η αλλαγή. Αντιθέτως, με βγάζει από το δίλημμα ότι θα μπορούσα να κάνω σχέση με κοπέλα και να ζήσω μια str8 ζωή.

Το μόνο που φοβάμαι, μετά από αυτή την ανεξήγητη και ξαφνική αλλαγή σεξουαλικής ταυτότητας, είναι να μη ξυπνήσω μια μέρα και είμαι ξανά bi ή ακόμα και ...str8!!!

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Reality is a matter of perception.

Η πραγματικότητα εξαρτάται από τον τρόπο που την αντιλαμβανόμαστε.

Ίσως αυτή η φράση ακούγεται εντελώς κλισέ, ή αυτονόητη. Ωστόσο τελευταία σκεφτόμουν πόσο εύκολα επηρεάζεται ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα από άσχετους εξωτερικούς παράγοντες.

Όλα περνάνε μέσα από τον εγκέφαλο. Αυτός επεξεργάζεται τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, οργανώνει και εκπληρώνει τις σκέψεις και ταξινομεί τα πάντα στη μνήμη του. Ο εγκέφαλος είναι ένα πολύπλοκο όργανο. Ακόμα και σήμερα η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει το πώς ακριβώς λειτουργεί.

Κι όμως αυτό το πολύπλοκο όργανο είναι γνωστό ότι επηρεάζεται πολύ εύκολα από κάποια απλά ερεθίσματα. Όλοι ξέρουμε πώς επηρεάζεται ριζικά η διάθεση κάποιου όταν πίνει αλκόολ σε μεγάλες ποσότητες. Μεταξύ άλλων αμβλύνονται οι αναστολές, χαλαρώνουν οι σκέψεις, πολλοί ξεχνάνε πρόσκαιρα τα προβλήματα τους, κάποιοι αποκτούν ξαφνικά διάθεση για χορό και τραγούδι..

Ας μην αναφέρω τι συμβαίνει με τα ναρκωτικά και τα παραισθησιογόνα, άλλωστε δεν έχω προσωπική εμπειρία ή κάποιου κοντινού μου ανθρώπου!

Αν όμως υπάρχουν ενστάσεις για τις παραπάνω περιπτώσεις, επειδή χρησιμοποιούνται εξωτερικές ουσίες που επιδρούν στον εγκέφαλο, αυτό δεν είναι καθόλου απαραίτητο για να έχουμε τα ίδια και ακόμα πιο δραστικά αποτελέσματα! Για παράδειγμα με μια αναζήτηση στο google διαβάζω ότι ανάμεσα στις επιπτώσεις της πολυήμερης αϋπνίας συμπεριλαμβάνονται "οι παραισθήσεις, ειδικότερα οι οπτικές (θέα προσώπων και ζώων), αλλά και οι ακουστικές" (αυτά μην τα δοκιμάσετε για να δείτε αν ισχύουν!!!!).

Βέβαια υπάρχουν και πιο συνηθισμένοι παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση μας. Πόσες φορές δεν έχει τύχει να χαλάσει η διάθεση μας ξαφνικά χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί; Πόσους από μας δεν τους μελαγχολεί ένας μουντός συννεφιασμένος ουρανός και δεν τους "φτιάχνει" αντίστοιχα μια ζεστή ηλιόλουστη μέρα;

Όταν λοιπόν ξέρουμε ότι η διάθεση μας είναι τόσο ευάλωτη σε ένα σωρό παράγοντες, τους περισσότερους από τους οποίους δεν ελέγχουμε, γιατί να δίνουμε τόση σημασία σ' αυτήν; Γιατί όταν είμαστε down να μη χρησιμοποιούμε τη σκέψη μας για να το αντιμετωπίσουμε; Γιατί να μην μπορούμε να πούμε στον εαυτό μας ότι αύριο πιθανότατα όλα θα μας φαίνονται καλύτερα; Γιατί ένα τόσο εξελιγμένο ων να παγιδεύεται από την ίδια του την ευφυΐα;

Ξέρω ότι ακούγονται λίγο αλλόκοτα όλα αυτά... Απλά αναρωτιέμαι... Όπως συχνά όταν βλέπω όνειρο, έχω συναίσθηση ότι ονειρεύομαι, οπότε δεν το παίρνω σοβαρά, δε θα μπορούσα με τον ίδιο τρόπο, όταν νιώθω ότι όλα στη ζωή μου είναι χάλια να ξέρω ότι αυτό δεν είναι 100% πραγματικό αλλά εν μέρει ψευδαίσθηση κι έτσι να μην το αφήνω να με επηρεάσει;

Νύσταξα, πάω για ύπνο! Ελπίζω αύριο που θα ξαναδιαβάσω αυτά που έγραψα με καθαρό μυαλό να βγάζουν ακόμα νόημα!

Υγ: αφορμή γι' αυτό το κείμενο ήταν ένας φίλος μου που τις τελευταίες μέρες ένιωθε πολύ άσχημα και δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα πια στη ζωή... Του το αφιερώνω και του εύχομαι να είναι μέρα με τη μέρα όλο και καλύτερα.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2007

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2007

I can get anything but love...

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2007

The neverloving type

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν αγαπάνε ποτέ. Δεν κάνουν ποτέ σχέσεις ή ακόμα κι όταν κάνουν δε σημαίνει τίποτα γι' αυτούς πέρα από μια βολική κατάσταση που τους εξασφαλίζει σταθερό και ασφαλές σεξ. Γι' αυτούς οι σχέσεις είναι απλά ένα deal· μια συναλλαγή, μια συμφωνία από την οποία βγαίνουν και οι δύο πλευρές που εμπλέκονται σ' αυτήν κερδισμένες.

Το σεξ γι' αυτούς είναι αποκλειστικά η ικανοποίηση μιας σωματικής ανάγκης. Μάλιστα, συνήθως απορούν με όσους το βρίσκουν ανούσιο αν δε συνοδεύεται από συναισθήματα. Στην περίπτωση τους ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Μόνο το σεξ έχει ουσία. Μόνο αυτό έχει χαρακτήρα χειροπιαστό. Όλα τα άλλα δεν τα καταλαβαίνουν, γιατί δεν μπορούν να τα νιώσουν.

Αυτός είναι και ο λόγος που το έχουν απενοχοποιήσει και συχνά θεοποιήσει.

Όσο γι' αυτούς που λένε ότι κι αυτοί κάποτε θα αγαπήσουν κι ότι απλά δεν έτυχε να βρεθεί το κατάλληλο άτομο, νομίζω ότι μπερδεύουν κάτι· μπερδεύουν αυτούς που δεν μπορούν να αγαπήσουν με τους ανασφαλείς.

Οι ανασφαλείς κρύβουν τα συναισθήματα τους ή τα καταπιέζουν, γιατί συνήθως φοβούνται. Φοβούνται την απόρριψη, να μη πληγωθούν, να μην εκτεθούν, οτιδήποτε.. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουν όμως συναισθήματα, ούτε ότι δεν μπορούν να αγαπήσουν. Αυτοί είναι που μπορεί να βρεθεί κάποιος να τους ξεκλειδώσει και να τους βοηθήσει να βγάλουν από μέσα τους αυτό που νιώθουν και να ξεπεράσουν τους φόβους τους.

Όσο για τους neverlovers, γι' αυτούς τα πράγματα είναι εύκολα. Τείνω να πιστέψω ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων, γιατί αυτό που ψάχνουν είναι το πλέον εύκολο στην εποχή μας.

Παρ' όλ' αυτά μ' αρέσει που είμαι αυτός που είμαι... αθεράπευτα ρομαντικός και ευαίσθητος. Και δεν πειράζει για τις δυσκολίες που θα συναντήσω γιατί όπως λέει και ένα αγαπημένο τραγούδι "If it's bitter at the start then it's sweeter in the end".

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2007

το να προσπαθείς να σταματήσεις την αγάπη για κάποιον είναι σαν να προσπαθείς να χωρίσεις μια λίμνη στα δύο. όσο κι αν προσπαθήσεις, πάντα το νερό θα καταφέρνει να περνάει από τη μία μεριά στην άλλη...