Δευτέρα, 9 Απριλίου 2007

Accept the rejection!

Σήμερα θυμήθηκα μια παλιά μου θεωρία.

Όλους μας πονάει η απόρριψη... Γιατί όμως;

Η άποψη μου είναι ότι μας πονάει, επειδή για να αποδεχτούμε την απόρριψη κάποιου πρέπει ουσιαστικά να απορρίψουμε τον εαυτό μας.

Το τελευταίο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Χτυπάει την καρδιά του εγωισμού μας.

Γι' αυτό, ίσως, δυσκολευόμαστε τόσο να το ξεπεράσουμε.

14 σχόλια:

GrievedSolitude είπε...

Κώστα σε αυτό έχεις ΑΠόΛΥΤΟ δίκιο! Και βέβαια μας πονάει η απόρριψη, και βέβαια για να τη δεχτούμε πρέπει οι ίδιοι να "απόρρίψουμε" τον εαυτό μας. Μεταφορικά μεν, ουσιαστικά δε.. Ακόμη και αν έχουμε, ή τουλάχιστον προσπαθούμε να έχουμε μια Χ αυτογνωσία, και έχουμε αναγνωρίσει κάποια πράγματα για τον εαυτό μας, για την εξωτερική, αλλά και για την εσωτερική μας εμφάνιση, είναι δύσκολο να δεχτούμε μια απόρριψη απο κάποιον, γιατί πολύ απλά θίγει το Ego μας, θέλουμε δε θέλουμε. Ο καλύτερος τρόπος αποδοχής της απόρριψης, αν και εμμέσως, είναι πιστεύω, να πιστέψουμε ότι θα 'ρθουν καλύτερες ημέρες και καλύτερες στιγμές! Άλλο τίποτα δε νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε.. Μόνο θετικές σκέψεις.. Αισιόδοξος εε? :p

Χρόνια πολλά και (απο) εδώ! :)

Queerdom είπε...

Εγώ πάλι θα διαφωνήσω :)
Δεν νομίζω ότι μας πονάει επειδή πρέπει να απορρίψουμε τον εαυτό μας. Πονάει επειδή θίγεται το κατασκεύασμά μας που λέγεται εαυτός, πονάει γιατί βασικά για να απορριφθούμε, σημαίνει ότι πήραμε ρίσκο, εκτεθήκαμε και απορριφθήκαμε. Έχει να κάνει επίσης με το γιατί μας απορρίπτει κάποιος. Αν μας απορρίπτει για την εξωτερική μας εμφάνιση ενώ είμαστε θεές/οι (και το ξέρουμε), τότε δεν κλονιζόμαστε, δεν μας ενοχλεί τόσο, γιατί είναι πιο εύκολο να το θεωρήσουμε πρόβλημα του άλλου παρά δικό μας. Ενώ αν μας απορρίψουν για κάτι δικό μας με το οποίο δεν νιώθουμε εμείς καλά, τότε επιβεβαιώνεται η αρνητική μας εικόνα και πάει λέγοντας. Το θέμα με την κάθε απόρριψη είναι ότι την παίρνουμε πάντα πολύ πιο προσωπικά από ότι είναι. Την απόρριψη την αποδέχεσαι, όχι απορρίπτοντας τον εαυτό σου, αλλά συνειδητοποιώντας ότι δεν σε ορίζει το θέλω κάποιου άλλου ανθρώπου.

SotoS είπε...

Tha symfonisw me thn Queerdom. Gia mena h aporripsh shmainei pws epivevaionetai enas fovos pou exoume oti yparxei mia adynamia mas kai den theloume na to paradextoume, apo allous. Dld kapoioi pera apo emas vlepoun kati pou ypopsiazomaste gia mas kai etsi den yparxei periptosh na mhn isxiei.

Halias είπε...

Απόρριψη....
Δεν την δέχεσαι αν απορρίψεις τον εαυτό σου, αλλά αν τα βρεις με τον εαυτό σου ξέρεις πως όποιος σε απορρίψη έχει τους λόγους του και πολύ απλά εσύ προσδοκάς κάτι που θα αξίζει...Κι ότι αξίζει σίγουρα δεν θα σε απορρίψει... όπως και δεν θα το απορρίψεις...
Αλήθεια ...όταν απορρίπτουμε εμείς? Τότε πως αισθανόμαστε?

Κώστας είπε...

Διαβάζοντας τα σχόλια διέκρινα 2 βασικές θέσεις.

Η μία είναι ότι όταν κάποιος μας απορρίψει θα έχει τους λόγους του, αλλά εμείς θα περιμένουμε κάποιον που θα αξίζει και δε θα μας απορρίψει.

"Δεν την δέχεσαι αν απορρίψεις τον εαυτό σου, αλλά αν τα βρεις με τον εαυτό σου ξέρεις πως όποιος σε απορρίψη έχει τους λόγους του και πολύ απλά εσύ προσδοκάς κάτι που θα αξίζει...Κι ότι αξίζει σίγουρα δεν θα σε απορρίψει... όπως και δεν θα το απορρίψεις..."

Δηλαδή εμμέσως λέμε ότι αφού μας απέρριψε δεν άξιζε για μας. Αυτό δεν είναι μία μορφή απόρριψης;

Άρα ουστικά καταλήγουμε στο: όποιον με απορρίπτει, τον απορρίπτω κι εγώ γιατί δεν εκτίμησε/δε μπόρεσε να δει αυτό που είμαι

Εμένα αυτό δε μου αρέσει σαν τακτική, αλλά δε σας κρύβω ότι ενδεχομένως άθελα μου λειτουργώ έτσι σε κάποιες περιπτώσεις. Χμ..



Η άλλη θέση είναι ότι δε χρειάζεται να απορρίψουμε τον εαυτό μας για να δεχτούμε την απόρριψη, αλλά απλά να παραδεχτούμε ότι υστερούμε σε κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν είτε με την εμφάνιση, είτε με το χαρακτήρα μας.

"Gia mena h aporripsh shmainei pws {...} kapoioi pera apo emas vlepoun kati pou ypopsiazomaste gia mas kai etsi den yparxei periptosh na mhn isxiei.

και "Ενώ αν μας απορρίψουν για κάτι δικό μας με το οποίο δεν νιώθουμε εμείς καλά, τότε επιβεβαιώνεται η αρνητική μας εικόνα και πάει λέγοντας."

Δε θέλω να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, αλλά κι αυτό είναι κατά τη γνώμη μου απόρριψη του εαυτού μας. Όχι ολική σίγουρα, αλλά μερική..

Μπορεί αυτά τα αρνητικά στοιχεία πάνω μας να τα έχουμε εντοπίσει εδώ και καιρό, αλλά να μην είμαστε σίγουροι για το πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στην εικόνα μας στους άλλους, όταν όμως φάμε απόρριψη γι' αυτά, τότε βεβαιωνόμαστε ότι υπάρχουν και μετράνε στη γνώμη των άλλων για μας, οπότε τα απορρίπτουμε.

Εκτός αν πούμε "εγώ αυτός είμαι και πρόβλημα του αν δε μπορεί να το εκτιμήσει" οπότε επιστρέφουμε στην πρώτη θέση....



GrievedSolitude ειλικρινά με καλύπτεις απόλυτα σε όσα λες!!

Queerdom ομολογώ ότι διαβάζοντας το σχόλιο σου ζήλεψα λίγο, γιατί η στάση που περιγράφεις είναι πολύ ισορροπημένη και ακομπλεξάριστη. Μακάρι να μπορούσα να την εφαρμόσω:

"Αν μας απορρίπτει για την εξωτερική μας εμφάνιση ενώ είμαστε θεές/οι (και το ξέρουμε), τότε δεν κλονιζόμαστε, δεν μας ενοχλεί τόσο, γιατί είναι πιο εύκολο να το θεωρήσουμε πρόβλημα του άλλου παρά δικό μας."

Δυστυχώς απέχω πολύ από το χαρακτηρισμό "Θεός"...

"Το θέμα με την κάθε απόρριψη είναι ότι την παίρνουμε πάντα πολύ πιο προσωπικά από ότι είναι. Την απόρριψη την αποδέχεσαι, {...} συνειδητοποιώντας ότι δεν σε ορίζει το θέλω κάποιου άλλου ανθρώπου."

Ειλικρινά συγχαρητήρια γι' αυτό το τελευταίο!

Εγώ συνήθως όταν υφίσταμαι απόρριψη, το παίρνω προσωπικά, και ρίχνω τις ευθύνες στον ατελή εαυτό μου.

etalon είπε...

Απόρριψη αισθάνομαι μόνο απο ανθρώπους που εκτιμω η αγαπώ.
Οι άλλοι απλά μιλούν αρνητικά χωρις να με γνωρίζουν κι ειναι σα να μη υπάρχουν. Δε μ αγγιζει η γνώμη τους.
Απόρριψη ένιωσα όταν καποιο άτομο μου ορκιζόταν οτι μ αγαπα, το πίστεψα και μετά εψαχνε άλλα στα chat.
Αλλα όταν κατάλαβα ακριβως το ψεμμα, έληξε κι ο ορισμός της απόρριψης. Εγινε κοροιδία. Ψέμμα. Αναξιοπρέπεια. Αρα εμεις επιλέγουμε, ανάλογα με το μέγεθος της ανασφάλειάς μας και την απόρριψη. Κανείς άλλος. Νομίζω...
αν παλι κανω λάθος παρακαλω επιχειρηματολογήστε ...

Nikos είπε...

gia tin erwtiki aporipsi milame edw pera e? kathara gia afto?

..Χρηστος είπε...

Για την απόρριψη λοιπόν.. Η ανάμνηση σου μου θυμίζει κάτι :-'P Να πω και εγώ λοιπόν. Η απόρριψη πονάει, γιατί κατά τη δικιά μου άποψη απορρίπτει την προσδοκία σου ότι και η απέναντι πλεύρα τρέφει τα ίδια συναισθήματα με εσένα. Πως γράφεις ένα διαγώνισμα και περιμένεις ένα πολύ καλό βαθμό αλλά άλλο σου έρχεται στο τέλος. (σε μαθήματα κυρίως που απαιτείται η κρίση σου..τα ισοπέδωσα όλα ε;)
Εκπλήσσεσαι και απογοητεύεσαι με την τροπή των πραγμάτων, γιατί ως ερωτεύμενος-αισιόδοξος τα έβλεπες ολά υπερ της επιθυμίας σου να λάβεις τα αντίστοιχα συναισθήματα. Από εκεί και πέρα ακολουθείς τη διαδικάσια.. Τι έφταιξε; Χωρίς να μπορείς να πιστέψεις την απόρριψη, καθώς τα σημάδια "σου-του" άλλα έλεγαν. Αρχίζεις να συνομιλείς με τον εαυτό σου για να δικαιολογήσεις την απόρριψη, να δεχτείς ότι τελικά δε θα μπορέσεις να αποτελέσεις ένα μέρος της ζωής του.
Για το τέλος κρατάω τα εξής:
queerdom: "Την απόρριψη την αποδέχεσαι, όχι απορρίπτοντας τον εαυτό σου, αλλά συνειδητοποιώντας ότι δεν σε ορίζει το θέλω κάποιου άλλου ανθρώπου."
halias: "Αλήθεια ...όταν απορρίπτουμε εμείς? Τότε πως αισθανόμαστε?"
I ll keep them in my mind.:-')

Κώστας είπε...

etalon έχεις δίκιο σ' αυτά που λες.

Ωστόσο, θέλω να σε ρωτήσω αν πιστεύεις ότι ακόμα και κάποιος για τον οποίο έχεις τη χειρότερη γνώμη μπορεί να πει κάτι σωστό.

Αποκλείεις να σου ασκήσει κριτική για κάτι και να έχει δίκιο; Εγώ προσωπικά δε το αποκλείω, οπότε δεν πετάω ποτέ στο καλάθι των αχρήστων καμία γνώμη από όποιον κι αν προέρχεται (όσο παπάρα κι αν τον θεωρώ!).


Νίκο, εγώ αναφερόμουν σε κάθε είδους απόρριψη. Απόρριψη από ανθρώπους που θεωρούσαμε ή θέλαμε να γίνουν φίλοι μας, απόρριψη στη δουλειά, απόρριψη από την οικογένεια και φυσικά απόρριψη από κάποιον που μας ενδιαφέρει ερωτικά, που είναι και η κορυφαία μορφή απόρριψης, κατά τη γνώμη μου.


Χρήστο, αυτό που λες είναι ένας ακόμα πιθανός λόγος που μας πονάει η απόρριψη. Είναι ουσιαστικά η διάψευση των προσδοκιών που έχουμε από κάποιο άνθρωπο που γνωρίζουμε, ότι θα νιώθει αυτά που νιώθουμε κι εμείς και θα θέλει αυτά που θέλουμε κι εμείς από αυτόν.

"Η απόρριψη πονάει, γιατί κατά τη δικιά μου άποψη απορρίπτει την προσδοκία σου ότι και η απέναντι πλεύρα τρέφει τα ίδια συναισθήματα με εσένα. Πως γράφεις ένα διαγώνισμα και περιμένεις ένα πολύ καλό βαθμό αλλά άλλο σου έρχεται στο τέλος. {...}
Εκπλήσσεσαι και απογοητεύεσαι με την τροπή των πραγμάτων, γιατί ως ερωτεύμενος-αισιόδοξος τα έβλεπες ολά υπερ της επιθυμίας σου να λάβεις τα αντίστοιχα συναισθήματα."

Πιστεύω ότι συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις αυτό, αλλά εγώ προσωπικά, απαισιόδοξος από τη φύση μου, μάλλον δε λειτουργώ έτσι. Πάντα θεωρώ δεδομένο το "όχι" και το "ναι", όταν έρχεται, είναι μια ευχάριστη έκπληξη!

etalon είπε...

αγαπημενε μου dreaming... φυσικα και μπορει να πει κατι σωστο. Αλοίμονο! Μόνο που εγω επενδύω στις σχεσεις. Και δεν αφηνω χώρο για πολλα ατομα στη ζωη μου. Οσους κρατω μακρια, μπορουν να πουν οτι θελουν, δεν με αγγιζουν.Οι επιλεγμενοι κοντινοι μου αν πουν κατι αρνητικο, θα το σκεφτω πολυ, τοσο που ισως αλλαξω σταση και γνωμη και φυσικα ακριβως γι αυτο ειναι φιλοι...με τον καθημερινο συνχρωτισμο να γινομαστε, καλυτεροι, ουσιαστικοτεροι, πλουσιότεροι, ομορφότεροι σαν ανθρωποι.

nina είπε...

εμενα μου πηρε 5 μηνες..συνηλθα πριν λίγο =)

Κώστας είπε...

etalon, δε θα μπορούσες να δώσεις κατατοπιστικότερη και πιο σαφή απάντηση :) Thanx!

Νίνα καλωσήρθες!

boywalkinginthewoods είπε...

retro:

δεν είμαι σίγουρος
οτι αντιλαμβάνομαι
την απόρριψη

σίγουρα όμως
δεν αντιλαμβάνομαι αυτούς
που την έχουν για τροφή
του συναισθήματός τους

γενικότερα
"θα μπορούσατε
να μας ενδιαφέρετε
αν ενδιαφέρεστε"

λέει η φίλη μου
και συμφωνώ

Κώστας είπε...

αγόρι που περπατάς στα δάση..

σωστή η φίλη σου :)