Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007

με συγκίνησε...

Tι άλλο μ' αρέσει: οι γηραιές κυρίες που ξεμυτίζουν στη λιακάδα γνωρίζοντας ό,τι εμείς οι υπόλοιποι αγνοούμε. Tην ευτυχία τού να ξυπνάς το πρωί και η μοίρα να σου δίνει μια καινούργια μέρα. Mια μέρα ακόμα. Ξέρουν πώς είναι το να αναβάλλεις το θάνατο, να διευρύνεις τα όρια. Mια ακόμα μέρα πάνω στη γη.

11 σχόλια:

Pouncy είπε...

Hello Κώστα και με γεια το blog (για το οποίο πρόσφατα "πληροφορήθηκα"... ahem)!

Αλλά, anyway, δεν είμαι άνθρωπος που κρατάει κακία. Αν βρεις σκισμένα τα λάστιχα του αυτοκινήτου σου, ΔΕΝ το έκανα εγώ. Είναι τελείως τυχαίο. Κάτι θα πάτησες (και με τις 4 ρόδες).

Σου εύχομαι καλή απογείωση (αν και, απ'ότι βλέπω, έχεις ήδη fan base) :)
Αφού δε με φώναξες στα εγκαίνια να κάνω ποδαρικό... (θα στο κρατάω για 3 post ακόμα :-p)

Όσο για τις γιαγιάδες που χαίρονται για κάθε μέρα που παίρνουν "παράταση", ισχύει το κλασικό, ανθρώπινο ελάττωμα του να μην εκτιμάς κάτι, εκτός αν κινδυνεύεις να το χάσεις...
Ένας νέος άνθρωπος (φυσιολογικός, όχι σαν εμάς :-p) δε σκέφτεται σοβαρά το θάνατο, παρά μόνο όταν πηγαίνει σε κηδείες. Νιώθει οτι έχει όλη τη ζωή μπροστά του και τίποτα δε μπορεί να τον σταματήσει (φυσικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά είναι άλλο θέμα). Άρα, αναβάλλει τη χαρά για αργότερα. Oh, well...

melian είπε...

Όταν μιλά η Σώτη εμείς οι απλοί θνητοί απλά σωπαίνουμε...

Εγώ πάλι γιατί μετά από αυτό το κείμενο αγάπησα το Παρίσι ακόμα πιο πολύ;

Οι γηραιές κυρίες του Παρισιού μου θύμισαν μια γιαγιά που συνάντησα εχθές στην αίθουσα αναμονής του Σταθμού Λαρίσης. Καθόταν εκεί μόνη της, ζαρωμένη από τις ρυτίδες των χρόνων που είχαν περάσει από πάνω της, χωρίς κανέναν κοντά της και έχοντας τα προφανώς χαμένα. Που και που έπιανε τη κουβέντα με κάποιον που περίμενε το τρένο του και μετά ξανα επέστρεφε στη γωνίτσα της και στεκόταν εκεί αμίλητη, χαμένη στον κόσμο της. Την έβλεπα και ράγιζε η καρδιά μου. Μου θύμιζε τόσο πολύ η μορφή της τη προγιαγιά μου και σκεφτόμουνα ότι όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση της. Είναι τόσο άδικο όλο αυτό. Είναι πάρα πολύ άδικο.

Δεν ξέρω τι θα απογίνει η γιαγιούλα, αν έχει κάποιους να τη προσέχουν ελπίζω μόνο να ενδιαφερθεί κάποιος και να τη φροντίσει. Μακάρι να είχα εχθές τη δύναμη να ενδιαφερθώ εγώ να δω τι τρέχει, αλλά είμαι δειλή...

Lithium είπε...

exw proseksei polles diafores me tis "giagiades" stin eurwpi aptis ellinides "giageades"...stin eurwpi oi kiries tis tritis ilikias (oi perissoteres pou vlepw egw toulaxiston) zoun tin zwi tous kai dixnoun na xeronte pou einai zwntanes,vafontae,stolizonte vgenun eksw ktl ktl ktl.....se antithesi me tis ellinides pou exoun afosiwthei se oikogeneia kai eggonia kai den tolmoun na kanoun tipota epd eite dn exoun xrono i epd fovounte gia to ti tha pei o kosmos!....ax!

filia

Nikos είπε...

Kwsta... giati den eisai sto msn.. eixa special moments .

Κώστας είπε...

pouncy...
Οκ το παραδέχομαι. Νικήσατε! Η προσπάθεια μου να το κρατήσω κρυφό από τους φίλους μου δεν απέδωσε!

melian
Δε ξέρω αν αυτό είναι κάποιο είδος παρηγοριάς, αλλά κι εγώ στη θέση σου δε θα έβρισκα το θάρρος και μάλλον δε θα έκανα τίποτα :(

Lithium
πρόσθεσε σε αυτά που λες για τις ελληνίδες γιαγιάδες που είναι ολόσωστα, τη μιζέρια και τη γκρίνια, για τις χαμηλές συντάξεις (που είναι χαμηλές όντως), για τα διάφορα προβλήματα της ηλικίας και για ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

------------

Όλοι θα περάσουμε, καλώς εχόντων των πραγμάτων (τι ειρωνικό αυτό...), από την φάση των γηρατειών, οπότε σημασία έχει να μπορέσουμε τότε να εκτιμήσουμε τα έστω και λίγα καλά αυτής της κατάστασης..

Κώστας είπε...

...jusqu'a la fin

etalon είπε...

...οταν τις κυριες
μιας αλλης ηλικιας
παρατηρουμε
με συμπαθεια

η προβολη
μιας δικης μας
απογοητευσης
μετασχηματιζεται
σε χρονο

κι ετσι
φανταζομαστε
κι εμας
εκει
τοσο μακρια
τοσο κοντα
με μονο
κοινο

την απογοητευση

οχι

μη το αφηνεις
να σε παρει απο κατω

υπαρχει
αυτο που θες,
να σ ανεβασει
και θα σε βρει
συντομα

θα δεις...

boywalkinginthewoods είπε...

εγώ είμαι ειδικά στο
le temps qui reste
και στους μουσικούς στο μετρό
που δεν θα ακούμε σε λίγο
γιατί όλοι θα έχουμε τα αυτιά μας
βουλωμένα με ipods

και κάτι άλλο
όλοι περνάμε
από σχεδόν όλες τις ηλικίες
όλες έχουν χαρές και αγωνίες
όλες θέλουν να τις εκτιμάς

χμ
είσαι φίλος μου
σε ευχαριστώ για την ένωση

Halias είπε...

Κώστα οι χαμηλές συντάξεις πράγματι δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια στις γιαγιάδες της Ελλάδας...

Ανάμεσα στις γιαγιάδες των ελληνικών πόλεων όμως υπάρχουν κ αυτές οι οποίες ζουν παρόμοια με αυτές των Παρισίων...
Λίγες σίγουρα, μιας κ στη χώρα μας υπάρχει φοβάμαι και μια ρατσιστική αντιμετώπιση στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Πόσες φορές δεν εχουμε πει ή ακούσει το "πω πω τα ΚΑΠΗ παλι βόλτα βγήκαν;"

Στην Ελλάδα της επαρχίας απο την άλλη νομίζω πως τα πράγματα διαφέρουν πολύ. Κ ας μη το αγνοούμε αυτό.
Εκεί που είναι ζήτημα επιβίωσης για τη γιαγιά (και τον παππού) να βγει να μαζέψει ξύλα, να αρμέξει τη γίδα κ να ποτίσει τον μπαξέ οι Κυριακάτικες απογευματινές βόλτες στο ηλιόλουστο Παρίσι μοιάζουν βγαλμένες από ταινία που είδαν πριν χρόνια στον κινηματογράφο του διπλανού καφαλοχωρίου.
Γι αυτές ο χρόνος έμεινε στάσιμος... τον θάνατο δεν τον αναβάλουν... τον έχουν ξεχασμένο... και ίσως κι αυτός.
Είναι οι ηρωίδες της ελληνικής υπαίθρου.
Είναι οι φιγούρες των παιδικών μας παραμυθιών.
Και είναι σχεδόν πάντα χαμογελαστές, λες κ δεν τις έχει αγγίξει ούτε μία από τις κακουχίες.

Ελληνικό καφεδάκι με τη γιαγιά στο τραπέζακι της αυλής λοιπόν κ ο χρόνος σταματάει...

Κώστας είπε...

etalon,
ανυπομονώ να με βρει...
το περιμένω

εσύ πάντως καλώσήρθες!

boywalkinginthewoods, είναι κι αυτός ένας λόγος να αποκτήσουμε επιτέλους μετρό στη Θεσσαλονίκη!

Αλλά φοβάμαι ότι η συγκίνηση θα με κατακλύζει ακούγοντας τη μουσική του Μάνου.

Τιμή μου να είμαι φίλος σου :)

Halias, έχεις δίκιο.
Σίγουρα είναι πιο δύσκολη η ζωή στην Ελλάδα για τις γιαγιάδες, ειδικά στην επαρχία.

Μήπως όμως μερικές φορές κάνουν κι αυτές τη ζωή τους δυσκολότερη, βλέποντας το ποτήρι, όχι μισοάδειο, αλλά εντελώς άδειο...

Τέλος, δεν ξεχνάω ποτέ το χαμόγελο που έχουν οι δικές μου, κάθε φορά που με βλέπουν :)

les_boi είπε...

8εα η Σώτη δεν το συζητώ κι εγώ μετά απ΄τα κείμενα της Σωτης Τριανταφύλλου για το Παρίσι , θέλω να φτιάξω τις βαλίτσες μου , το ίδιο βέβαια και τα κείμενα για την Αθήνα , την οποία βέβαια στολίζει δεόντως;-)και με το δίκιο της φοβάμαι