Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007

Πεθαίνοντας στον αέρα

Με αφορμή αυτό το ποστ

αναρωτιόμουν πώς είναι...

πώς είναι άραγε να πεθαίνεις στον αέρα...



να αφήνεις την τελευταία σου πνοή στα σύννεφα, μακριά από τη γη...



μακριά από τα μέρη στα οποία έζησες,

τους ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκες,

τα προβλήματα που άφησες κάτω,

τα πρόσωπα που αγάπησες ή μίσησες,

...την ταυτότητα σου.



Δε ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται ελκυστικός ένας τέτοιος θάνατος.

8 σχόλια:

Queerdom είπε...

Στον αέρα μέσα στο αεροπλάνο, δεν θα μ'άρεσε πάντως. Στον αέρα, μέσα πραγματικά στα σύννεφα, πάλι δεν θα μ'άρεσε γιατί θα βρισκόμουν σε ελέυθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο. Στον αέρα, αν μπορούσα να πετάξω όμως, τότε ναι, θα μ'άρεσε.

melian είπε...

Αυτή η είδηση βλέπω ότι προκάλεσε διάφορα συναισθήματα. Εγώ στην αρχή που τη διάβασα γέλασα είναι η αλήθεια, μετά όμως που σκέφτηκα τι ακριβώς έγινε έπαθα ένα σοκ. Δυστυχώς έβαλα τον εαυτό μου στη θέση των επιβατών της α' θέσης και φρίκαρα...

Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερο να πεθάνει κανείς μέσα στα σύννεφα παρά σε ένα κλειστό χώρο κάτω στη γη. Αχ βρε Κώστα τι σκέψεις είναι αυτές, πάλι δε θα κλείσω μάτι το βράδυ! :D

Lithium είπε...

emena me tromazi poli....alla tha protimousa na pethanw etsi para apo kapia arrwstia (px karkinos)

den exi simasia omws to pou pethenis....i psixi einai auti pou menei...to swma arga i grigora xanete...to thema einai autoi pou menoun pisw............

filia

Κώστας είπε...

Queerdom έτσι δε το είχα σκεφτεί για να είμαι ειλικρινής.

Πάντως, χωρίς να το ξέρεις, ανέφερες κάτι που βλέπω στα όνειρα μου συχνά.. Ονειρεύομαι ότι πετάω. Απλά κουνάω τα χέρια μου και βρίσκομαι στον αέρα. Είναι τέλεια η αίσθηση που έχω εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές ξυπνάω συγκινημένος...

melian μερικές φορές επιλέγουμε το χιούμορ ως μορφή άμυνας για τα τραγικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας.

Τελικά κατάφερες να κλείσεις μάτι; :P

Lithium γράφεις "den exi simasia omws to pou pethenis....i psixi einai auti pou menei..."

Μένει; Μακάρι...

..Χρηστος είπε...

Στον αέρα και μέσα στο αεροπλάνο..τρομακτικό όσο δεν πάει. Ήταν έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου ή μάλλον τρομακτική σκέψη μου που έκανα τον περασμένο χρόνο όταν ταξίδευα με αεροπλάνο, να πεθάνω μόνος μου στον αέρα.. Χωρίς να έχω έστω και έναν άνθρωπο δικό μου, δίπλα μου, ακόμη και αυτό ν που μίσησα. Το να πεθάνεις στον αέρα...δεν πεθαινεις στον αέρα αλλά σε ένα κλειστό χώρο. Η αίσθηση της απογείωσης, ότι θα πετάξεις τη νιώθεις μόνο στην απογείωση. Από τη στιγμή που θα φτάσεις σε ενα ύψος δεν το αισθάνεσαι τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα. Επόμενος προορισμός η μετεμψύχωση...:P

melian είπε...

Τελικά κοιμήθηκα, κατάφερα να το καταπολέμησω για μια ακόμα φορά, μέχρι την επόμενη...

Όσο για το χιούμορ που λες συμφωνώ απόλυτα. Είναι η πιο ισχυρή μορφή άμυνας!

les_boi είπε...

εμένα μου φαίνεται πιο ελκυστική μια τέτοια ζωή;-)

Κώστας είπε...

les_boi welcome!

Το σχόλιο σου μου θύμισε μια ταινία στην οποία ο πρωταγωνιστής ζούσε μόνιμα σε αεροδρόμιο. Μάλιστα βασιζόταν σε αληθινή ιστορία.
http://www.imdb.com/title/tt0362227/

Εσύ πας ένα βήμα παραπέρα με αυτό που λες και καλά κάνεις, γιατί πρέπει να είναι συγκλονιστικό να ζεις μόνιμα στον αέρα...